wat wil ik nou???!!!

De vraag die me bezig houd, die zelfs een beetje aan me begint te knagen. Wat wil ik nou? Op me werk heb ik het niet naar me zin door allerlei omstandigheden. Wegwezen dus maar wat wil ik dan? Ik weet het niet! Vriendinnen vragen 'wil je een relatie'? Natuurlijk wil ik een relatie maar in actie komen ho maar. Datingsite geprobeerd en 1 date gehad. Meteen uitgeschreven en niet nog even verder gekeken. De kroeg in iedere week ( of af en toe)? Nee, ook niet. Hang liever met mn oude vertrouwde vriendengroep waar in ieder geval niet de prins op het witte paard bij zit. Wat ben en blijf ik ongelooflijk passief zeg. Ik kom totaal niet in actie en de seconden, minuten, dagen en jaren sluipen aan me voorbij. Waar komt dat toch vandaan? Ik denk dat het een soort angst voor het leven is. Angst voor verandering en voor het onbekende. Ik moet daar mee ophouden en accepteren dat verandering bij het leven hoord. Het leven is verandering. Iedere seconde tik ik een andere letter en veranderd mijn blog beetje bij beetje. Die voorgaande seconden komen nooit meer terug, bestaan niet meer. Dat is leven! Dat is het leven! Ik heb deze wetenschap in pacht maar blijf terug vallen in oude ("vertrouwde") geconditioneerde gedachtes en patronen. Vroeger kon ik nog voor alles weg lopen of het door andere laten oplossen maar nu ik ouder word gaat dat niet meer en is de confrontatie met de persoon die ik geworden ben dan ook des te groter en pijnlijker. Hoe stop je met anstig zijn voor het leven? Door gewoon te kiezen niet langer angstig te zijn voor het leven!!! Eenvoudig he! Nu nog DOEN! DOEN!

 

Girl on fire

Gek wat muziek soms met je kan doen. Ik hoorde net het nummer 'Girl on fire' van Alicia Keys en ik kreeg zo een krachtig gevoel dat de tranen in mn ogen stonden. Kon ik me maar altijd zo krachtig voelen als een Girl on fire. Ik heb alle kansen, mogelijkheden en capactiteiten om iets moois van me leven te maken maar ik laat te vaak mijn angsten en onzekerheden de weg belemmeren. Ik besef nu wel meer dan een aantal jaren geleden dat dit iets is waarmee ik mezelf te kort doe en wat alleen ik kan veranderen. Een paar jaar geleden had ik meelijden met mezelf en dacht ik 'waarom ben ik nou met die mankementen geboren, waarom ik???' Nu probeer ik me tegen mn onzekeren en negatieve gedachtes te verzetten. Er niet te lang in te blijven hangen maar het is soms een aardig gevecht dat ik met mezelf heb en het kan nog regelmatig voorkomen dat ik te lang onderop lig.Maar ik blijf aan mezelf werken en ik begin langzaam meer zeker steeds meer een Girl on fire te worden!!!

 

Mijn eerste blog

Misschien komt het een beetje door de romantiek van films als Britget Jones Diaries die de wereld vermaakt door haar smakelijke verhalen op te schrijven in haar dagboek. Schrijven heb ik altijd al leuk gevonden en ik liep dan ook al wat langer met het idee om mijn verhalen met de wereld te delen. Uitstekende manier via een blog. Daar gaan ik dan...Om eerlijk te zijn is dit schrijven misschien ook wel een beetje aangewakkerd doordat ik me een paar weken geleden heb ingeschreven op een datingsite. Na jarenlang van de daken te hebben geschreeuwd dat ik daar nooit op te vinden zou zijn ben ik toch van mn geloof afgestapt. Het is nu ook wel duidelijk dat ik vrijgezel ben en ondanks dat ik zeer te vreden ben met mn leven ( fijne familie, leuke vrienden, gezond, mooie carriere in de sport, iets minder te vreden met mn baan haha) begin ik toch wel een beetje last te krijgen van het bijna 30 cyndroom. Dat is de banaming die ik zelf geef aan jonge mannen en vrouwen die rond de 30 zijn en nog totaal geen idee hebben welke kant ze op willen. Een baan waar ik mezelf niet voor lange tijd zie blijven, woonachtig bij moeder de vrouw en nog geen relatie die langer dan 10 maanden heeft standgehouden. Wat is er toch mis met mij? Ben ik echt zo een vladderaar? Bang om me jeugdige vrije leventje los te laten en geen idee hebben welke kant het op moet gaan met mij? Vrienden en kennissen die constant de vraag blijven stellen "zo een leuke meid en nog geen vriend, hoe kan dat nou?" Tja, wist ik het maar lieve mensen. Als ik om me heen kijk naar mensen van mijn leeftijd krijg ik bijna het idee dat er iets mis is met mij. Huisje, baby, beestje! Waarom krijg ik het daar bijna benauwd van als ik al die stralende moeders zie lopen achter de kinderwagen of van die hippe papa s met baby op de buik of kindjes voor in een veel te duren bakfiets? Natuurlijk denk ik er regelmatig over na en wordt het misschien ook wel tijd dat ik onder die iets te koude steen vandaan kom en me wat meer openstel voor leuke contacten. Ook ik wil uiteindelijk natuurlijk die ene solemate vinden waar ik gelukkig mee ga worden. Vandaar ook dat ik toch de stoute schoenen heb aangetrokken en me heb ingeschreven op een datingssite. Ik zat een beetje te speuren en zag toen een foto met leuke tekst van een jongen die mij aansprak. Ik heb hem toen een bericht gestuurd en deze sprak hem zo aan dat hij mij een leuke reply terug stuurden. We hebben toen zo een beetje om de dag leuke berichten naar elkaar gestuurd via de site en om eerlijk te zijn keek ik iedere keer uit naar weer een leuk bericht van hem te ontvangen. Ik moet er dan ook bij vertellen dat deze jongen echt hele leuke verhalen stuurden en mijn aandacht daarmee zeker trok. Het is toch knap als iemand je weet te interesseren met zijn manier van schrijven. En dat was wederzijds dus we hebben heel wat afgetypt. Uiteindelijk is het vorige week zaterdag tot een ontmoeting gekomen en na al dit leuke over en weer getyp waren mijn verwachtingen best hoog. We spraken af op het station. Ik kwam met kloppend hard de roltrap aflopen en zag daar een jongen op me afkomen. Het eerste wat door mn hoofd ging was 'wat is hij klein, shit'! Arme jongen. Ik hoop niet dat hij de toch een beetje teleurgestelde reactie van mijn gezicht kon aflezen. We hebben een onwijs gezellige avond gehad en hij heeft erg zn best gedaan maar meer dan het goede vriendgevoel was er bij mij niet en toen ik in de trein opweg naar huis was en hij mij vol enthousiasme een bericht stuurde met 'hoe nu verder' heb ik hem dat ook voorzichtig maar wel eerlijk laten weten. Het mooie dat ik wel aan dit o zo leuke typ contact met deze jongen heb overgehouden is dat het schrijversgevoel wat altijd al in mij zit is aangewakkerd en vandaar dat ik nu mijn eerste blog schrijf. Het bevalt me dan ook goed dus ik zal spoedig weer een verhaal met jullie delen!